Söz
kalbin şiarı olmalı

Kalbi
nazarla izan aranmalı,
muvazene içinde idrak yaşanmalı

Ruhun
her vakit yazılan
kitabın kefili olmalı,
iraden hakikatle yoğrulmalı

Heves
uğruna bir tuğyana
bağlanmadan, şirke kapı
aralamadan inşirah aranmalı

Göz
ne akan bir ırmak

Ne hilkatine
yabancı olan bir sığınak,
kalbi irfana açtıran bir kaynak

Nereye
bakarsan bak

İbretin
halinde yaşar o müthiş aşk,
hak adına ne büyük sığınak

Gönül
kapını aralar,
kelamın kemaliyete
erişmesi için vesileler arar,
nefsi esaret ne büyük kabahat

Mahkum olan
bir nefes nasıl bizardır

Süreti içinde
yaşayan can farkı fark eden
olmalıdır, meraka sarılmalıdır

İlim
onun azmine muhtaç,
akıl ve izan onsuz ne kadar aç,

Dimağ boş olursa
nefsin ihatası başlar,
iradey-i zafiyet pik yapar, umut
solarsa nehyin her hali nefesine sarılır

Güneş
doğarken bir bak neler söyler

Her lahzanın
vucubundan bahseder, mizan
adına aklın ve iraden ne ulvi bir değer

Niçin
kayıtsız kalırsın,
gördüğün herşeye
vasıl olmak için yarışırsın

Ölümü
gönlünde yaşatmazsın,
vicdanın neden ruhunu önceler

Hülyalar olmalı,
emel için şartlanmamalı, nasibin
bahtına ne vakit hak olacağı anlaşılmalı

Yoksa
kalp ve aşk nasıl
anlaşılmalı, mizan bu maksatla
aklın ve iraden vuzuhunda yaşanmalı

Ne ela gözlü
dilberin cesette hükmü var

Ne civanmert
bir nefesin hakikat adına
kalbinde olmayan bir muamma ar

İnsan olmak,
muhakemeyi hakkıyla yapmak,
ehliyet sahibi olarak yaratana kul
olmak ne muazzam bir şiar

Ey
suskun olan yar,
hangi diyarda yaşasan yaşa

Sakın
umudunu soldurma,
sana senden ziyade yakın
olan bir Yaratan var

Artık sitem etmek
neye yarar, kim için kar

Akıl
ve izan sahibi olan hidayetin
kulvarında varlığını ikame eden nazar

Hicran
elbette olacak, kimi zaman
hüzün sinenden çıkmayacak

Hasretin
ve firkatin birgün seni bulacak

Sabrın
halinde edep ol,
yok bir başka yol,

Rahmet
ve mağfiretin
sadrında umut içinde kor ol